Δεν είναι απαραίτητα εύκολο να αναζητήσεις την αλήθεια

Η αντίληψη της αλήθειας ξεκινά σαν ένα αναμμένο σπίρτο σε μια νύχτα με αέρα. 

Ο αναζητητής το ανάβει με πολύ προσεκτικό τρόπο και το σπίρτο σβήνει…

Ο αναζητητής ανάβει άλλο ένα σπίρτο και ο αέρας το φυσάει…

Ο αναζητητής συνεχίζει να προσπαθεί μέχρι να δει ότι το κουτί με τα σπίρτα είναι άδειο…

Αυτή τη στιγμή, λόγω μιας φαινομενικής σύμπτωσης, ένα αναμμένο λυχνάρι αναδύεται από το τίποτα, έτοιμο να χρησιμοποιηθεί από τον αναζητητή.

Η λάμπα τότε φωτίζει τα άβολα πράγματα.

“Να σβήσω το φως;”, αναρωτιέται ο αναζητητής, κι όμως επιμένει.

Το φως γίνεται πιο δυνατό: δείχνει όμορφα, ανώτερα πράγματα και άσχημες πτυχές της ζωής επίσης.

Καθώς ο αναζητητής μαθαίνει να αντέχει την αλήθεια, υποψιάζεται ότι περιβάλλεται από τυφλούς. Μπαίνει στον πειρασμό να πιστέψει ότι είναι και αυτός τυφλός, ώστε να μπορεί να παραμείνει σε επαφή με τις συναινετικά εδραιωμένες αυταπάτες. Φοβάται τη μοναξιά αν ακολουθείσει την αλήθεια.

Ωστόσο, χάνει την ικανότητά του να υποστηρίζει καθιερωμένα συλλογικά ψεύδη. Καθώς σταματά να παλεύει ενάντια στο αίσθημα της μοναξιάς, βλέπει άλλους ανθρώπους στην ίδια κατάσταση.

Η αμοιβαία βοήθεια ξεκινά: το φως του ενός προστίθεται στο φως του άλλου.

Το ξύπνημα βαθαίνει και οι προκλήσεις δεν είναι μικρές. Βλέπει ότι το κλειδί της νίκης βρίσκεται στο να διατηρείται η κεντρική εστίαση της συνείδησης στο ιδανικό της σωστής δράσης.

Εξετάζει με αυστηρότητα οτιδήποτε δεν είναι σωστό.

Τελικά ο αναζητητής παρατηρεί ότι η λάμπα του τελειώνει από καύσιμα, κοιτάζει προς την Ανατολή και, κάτω από τη λάμψη της Αφροδίτης, του πρωινού αστέρα, βλέπει το απεριόριστο φως μιας νέας μέρας να φτάνει εγκαίρως.

Μιχάλης Γρηγορίου