Ορίζοντας Ευτυχίας. Μια Εσωτερική Πορεία

Η ευτυχία, όπως συχνά διαπιστώνουμε, δεν είναι μια στατική κατάσταση ούτε μια κατάκτηση που αποκτά σταθερή μορφή, μοιάζει περισσότερο με έναν ορίζοντα που απομακρύνεται όσο τον πλησιάζουμε. Αυτή η μετατόπισή της δεν είναι ένδειξη ματαιότητας αλλά απόδειξη ότι πρόκειται για μια δυναμική, ζωντανή πραγματικότητα, άρρηκτα συνδεδεμένη με τον τρόπο που υπάρχουμε και εξελισσόμαστε. Η ευτυχία δεν αποκαλύπτεται μέσα από έτοιμα μονοπάτια, απαιτεί προσωπική αναζήτηση και εσωτερική εγρήγορση.

Ο Μονταίνιος έγραφε πως «καθένας καλείται να χαράξει τον δικό του δρόμο», υπογραμμίζοντας ότι η ζωή και μαζί της η ευτυχία, δεν επιδέχεται αντιγραφές. Κάθε προσπάθεια να επαναλάβουμε βήματα άλλων καταλήγει σε έναν αποπροσανατολισμό από το αληθινό μας κέντρο. Αυτό συμβαίνει διότι η ευτυχία δεν είναι ένας εξωτερικός προορισμός που μπορούμε να φτάσουμε με χάρτη, αλλά μια διαδικασία εσωτερικής σύγκλισης, μια επιστροφή στον εαυτό.

Ο Κίρκεγκωρ, αναλύοντας το παράδοξο της ύπαρξης, σημείωνε πως «η πιο βαθειά μορφή απελπισίας είναι να μην τολμά κανείς να είναι ο εαυτός του». Στο φως αυτού του στοχασμού, γίνεται σαφές ότι η ευτυχία γεννιέται τη στιγμή που στρέφουμε το βλέμμα προς τα μέσα, με τη θαρραλέα διάθεση να αντικρίσουμε το ανεπεξέργαστο και αυθεντικό κομμάτι του εαυτού μας. Η εσωτερική αυτή στροφή δεν είναι μια στιγμή απλής ενδοσκόπησης, μοιάζει περισσότερο με τελετουργία, με μια απαλή επιστροφή σε ό,τι υπήρξε πάντα εκεί και περίμενε να αναγνωριστεί.

Ο Καρλ Γιουνγκ, μιλώντας για το ασυνείδητο, τόνιζε πως «εκεί όπου δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας, εκεί παραμένουμε δέσμιοι». Η ευτυχία λοιπόν δεν αποτελεί ένα επιφανειακό συναίσθημα ευφορίας, αλλά μια βαθύτερη, σχεδόν υπαρξιακή συμφιλίωση, το να κατανοούμε, να αγκαλιάζουμε και να φροντίζουμε όλες τις πτυχές μας, ακόμη και εκείνες που μας δυσκολεύουν. Η ελευθερία αυτή εσωτερικής αποδοχής μάς επιτρέπει να αφήνουμε πίσω τις εξωτερικές προσδοκίες και να αναζητούμε τις δικές μας αλήθειες.

Στοχαστές όπως ο Νίτσε υπογράμμιζαν τη σημασία του να ζει κανείς σύμφωνα με την προσωπική του βούληση. «Γίνε αυτός που είσαι» έλεγε, θέτοντας ως κεντρικό πυρήνα της ανθρώπινης πληρότητας την αυτοδημιουργία. Η ευτυχία, μέσα από αυτό το πρίσμα, δεν είναι κάτι που βρίσκουμε τυχαία, αλλά κάτι που συμ-πλάθουμε, ένα συνεχές γίγνεσθαι, ένας χορός ανάμεσα στην ελευθερία, την ευθύνη και την ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό.

Έτσι, η ευτυχία δεν αναδύεται μέσα από οδηγίες ή μυστικές τεχνικές. Είναι μια ποιότητα που γεννιέται αθόρυβα, μέσα στην προσωπική μας σιωπή, εκεί όπου η εσωτερική αλήθεια συναντά την πρόθεση να ζήσουμε αυθεντικά. Δεν είναι ο προορισμός που μας δικαιώνει, αλλά η διαδρομή, η δική μας διαδρομή, χαραγμένη όχι με τα βήματα των άλλων, αλλά με το ρυθμό της δικής μας ψυχής.

Σε αυτή την πορεία, η ευτυχία δεν μοιάζει πλέον με έναν ορίζοντα που μετακινείται, αλλά με ένα φως που φωτίζει από μέσα, κάθε φορά που πλησιάζουμε λίγο περισσότερο σε αυτό που πραγματικά είμαστε.

Μιχάλης Γρηγορίου