Η Σταγόνα Ηρεμίας και το Θάρρος της Αυθεντικής Ζωής

Η ανθρώπινη ύπαρξη συχνά μοιάζει με μια ταραγμένη θάλασσα, κύματα σκέψεων, επιθυμιών, φόβων και προσδοκιών μας παρασύρουν χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Κι όμως, μέσα σε αυτήν την αέναη κίνηση, υπάρχει κάτι πολύτιμο, σχεδόν απλό, μια σταγόνα ηρεμίας. Μια στιγμή που δεν ζητά τίποτα, δεν απαιτεί καμία επίδοση, αλλά μας καλεί να σταθούμε, να αναπνεύσουμε και να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Ο τρόπος που επιλέγουμε να ζήσουμε είναι μια βαθιά προσωπική απόφαση. Κάποιοι άνθρωποι ζουν όπως μπορούν, δεμένοι με όρια που δεν τόλμησαν ή δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν. Άλλοι ζουν όπως πρέπει, σύμφωνα με κανόνες, κοινωνικές νόρμες, προσδοκίες και συμβάσεις που τους δόθηκαν πριν καν καταλάβουν την ύπαρξή τους. Και υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία, εκείνοι που ζουν όπως τους ταιριάζει. Αυτοί που δεν ακολουθούν το ρεύμα, αλλά αναρωτιούνται για την κατεύθυνση του δικού τους ποταμού.

Το να ζεις όπως σου ταιριάζει απαιτεί θάρρος, γιατί η αυθεντικότητα είναι πάντα μια μορφή αντίστασης. Όπως έγραψε ο Φρίντριχ Νίτσε, «Γίνε αυτό που είσαι», μια φράση που φαίνεται απλή, αλλά στην ουσία της κουβαλά μια επαναστατική απαίτηση, να ξεφλουδίσεις κάθε ρόλο που δεν σου ανήκει και να στέκεσαι γυμνός απέναντι στην αλήθεια σου. Ο Σωκράτης μιλούσε για το «γνώθι σαυτόν», ως θεμέλιο κάθε ουσιαστικής ζωής, υπενθυμίζοντας ότι η αυτογνωσία είναι πάντα το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.

Η ηρεμία δεν είναι απουσία θορύβου, αλλά η ικανότητα να ακούμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτόν. Ο Μάρκος Αυρήλιος σημείωνε: «Η ψυχή βρίσκει την ηρεμία της όταν δεν τρέχει πίσω από ξένα πράγματα». Η εσωτερική γαλήνη γεννιέται όταν σταματήσουμε να δίνουμε τον έλεγχο της ζωής μας σε εξωτερικές φωνές, σε πρέπει και υποχρεώσεις που δεν αντανακλούν τις βαθύτερες αξίες μας.

Όμως η επιλογή της αυθεντικής ζωής δεν συνοδεύεται από άνεση. Είναι ένα μονοπάτι γεμάτο αμφιβολίες, κοινωνικές πιέσεις και στιγμές μοναξιάς. Ο Καμύ έγραψε πως «το να είσαι άνθρωπος σημαίνει να είσαι υπεύθυνος». Υπεύθυνος πρώτα απ’ όλα απέναντι στο δικό σου νόημα, στις δικές σου επιλογές, ακόμη κι όταν αυτές σε απομακρύνουν από όσα θεωρούνται δεδομένα.

Η σταγόνα ηρεμίας είναι η στιγμή της απόφασης.

Θα ζήσεις όπως μπορείς, όπως πρέπει ή όπως σου ταιριάζει;

Θα επιλέξεις την ασφάλεια των συμβάσεων ή την απεραντοσύνη της ελευθερίας;

Η πρώτη προσφέρει σταθερότητα, η δεύτερη αποδοχή, αλλά η Τρίτη, η πιο δύσκολη, προσφέρει αλήθεια.

Και η αλήθεια, όσο και αν πονά, είναι η μόνη που έχει πραγματική δύναμη να μεταμορφώσει την ύπαρξη.

Ίσως τελικά η ηρεμία δεν είναι στόχος αλλά ένδειξη ότι βαδίζεις στον δικό σου δρόμο. Ότι η ζωή που ζεις είναι δική σου, όχι δανεική. Και τότε, μέσα σε μια απλή σταγόνα, μπορείς να δεις ολόκληρο τον εαυτό σου.

Μιχάλης Γρηγορίου